İsrail Krallığı’nın Sürgün Dönemi

Asurlular’ın ele geçirdikleri halkları sürgün etme uygulaması, Asurnasirpal tarafından başlatılan ve halefleri tarafından izlenen zalim ve planlı siyasetin bir parçasıydı. Sürgünlerin amacı isyanların önüne geçmekti, fakat bütün baskıcı uygulamalar gibi sadece ıstıraba yol açtı ve nefreti körükledi. En sonunda Asur İmparatorluğu’nun dağılma sürecini hızlandırdı.

İsrail halkının karşılaştığı ilk sürgün deneyimini III. Tiglat-Pileser (İÖ 745–727) döneminde yaşadığına ilişkin kanıtlar vardır; bu zalimlik Samiriye’nin düşmesiyle birlikte II. Sargon (İÖ 721–705) döneminde tekrarlandı. Sonuncu kralın yazıtlarında kent halkından 27 290 kişinin “ganimet” olarak alınmasından övgüyle söz edilir. 2Kr.17:6’ya göre sürgünler Asur’a, Halah’a, Habur Irmağı kıyısındaki Gozan’a ve imparatorluğun doğu sınırlarına (büyük olasılıkla, günümüzde Hamadan olarak bilinen Ahmeta yakınlarındaki Med kentlerine) gönderildiler.

Sonuç, Sargon’un yazıtlarından elde edilir: “Ne gözetmen ne de görevli bilen, herhangi bir krala vergi vermiş olan uzak çöllerde yaşayan Araplar’ı sürdüm ve Samiriye’ye yerleştirdim.”

İsrail’in sözüm ona kayıp on oymağı konusunda pek çok mit üretilmiştir. Asur kayıtlarının yakından bir incelemesi, genelde soylu ailelerden oluşan nüfusun yalnızca belirli bir oranının sürüldüğünü ortaya koyar. Hiç şüphesiz çoğunluğu oluşturan tarım işçileri, ekinlere bakmaları için yerlerinde bırakıldılar (krş. Babil uygulaması, 2Kr.24:14; 2Kr.25:12).