« Ana Sayfa | Rehberin Ana Sayfası

Eski Antlaşma’dan Yapılan Alıntılar

YeniAntlaşma’yı okurken birçok kez Eski Antlaşma’dan alıntılar kullanıldığını görüyoruz. Birçok kez ve çeşitli şekillerde kullanılan Eski Antlaşma alıntılarını anlayabilmek, Kutsal Kitap’ı anlamak açısından çok önemlidir. Eski Antlaşma dönemine ait Kutsal Yazılar’ın YeniAntlaşma’da kullanımı, “peygamberlik sözlerinin yerine geldiğini” işaret etmekten daha fazlasını ifade eder; inanç savunması ve uygulaması amaçlarını da içerir. Yeni Antlaşma’da Eski Antlaşma metinlerinden kaç alıntı veya kaç ima bulunduğuyla ilgili çeşitli rakamlar ileri sürülür; yapılan tahminler binleri bulmaktadır. Bu alıntı veya imaların çoğu Pavlus tarafından kullanılmıştır.

Alıntıların kullanımı ve amacıyla ilgili farklı görüşler bulunur. Bazı yorumcular Yeni Antlaşma yazarlarının, Eski Antlaşma’yı daha derin ve ruhsal bir anlamda yeniden yorumladıklarına inanırlar. Bazıları ise Eski Antlaşma metinlerinin, Eski Antlaşma dönemindeki anlamının Yeni Antlaşma döneminde farklı anlamda yorumlandığı görüşündedir. Bu görüşlerin her ikisi de Kutsal Yazılar’da Mesih’in gelişine verilen önem üzerine kuruludur. Kimileri Eski Antlaşma yazarlarının, kaydettikleri her şeyi gerek sezgisel olarak gerekse kastedilen kavram bakımından (sözcükler ne anlama gelir, kimden söz edilir) tümüyle anladıklarına inanır. Kimileriyse yazarların özel bir sezgiye sahip olduklarını, fakat kendilerine bildirilenleri tüm detaylarıyla kavrayamadıklarını iddia eder.

Eski Antlaşma metinlerinin YeniAntlaşma’daki kullanımları dört kategori içinde özetlenebilir:

1. Eski Antlaşma’da geçen peygamberlikler alıntılanır. YeniAntlaşma’da çoğu zaman inanç savunmasını desteklemek üzere kullanılan Eski Antlaşma metinleri, yazar tarafından bağlamsal anlamda yorumlanır ve kullanılır. Peygamberliğin gerçekleştiğine ilişkin yazılanlar (“sözü yerine gelmiştir” gibi) bu alıntıların önsözü biçiminde yer alır.
2. Bazen YeniAntlaşma yazarı, Eski Antlaşma’daki olay, kişi, konu veya üslup ile kendi yazdıkları arasında bir benzerlik kurar. Bir kez daha metnin bağlamsal olarak kullanımı söz konusu olup peygamberliğin gerçekleştiğine ilişkin sözler yer almaya bilir.
3. Eski Antlaşma metinlerini iyi bilen Yeni Antlaşma yazarları çoğu zaman bir noktayı tasvir etmek için Eski Antlaşma dilinden yararlanırlar.
4. Yeni Antlaşma yazarları, Eski Antlaşma’daki bir olayı veya kişiyi, Tanrı’nın kurtarış tarihinde yaptığı bir işi tasvir etmek için kullanır. En göze çarpan örnek Rom.5. bölüm ile 1Ko.15. bölümde görülen Adem ile Mesih benzetmesidir.

Eski Antlaşma’dan alıntılar yapan YeniAntlaşma yazarları, Eski Antlaşma metnini her zaman tam olarak yazıldığı biçimde aktarmayabilirler. Bunun çeşitli nedenleri vardır:

1. Bazen yazar İbranice metinden alıntılar yapar, fakat genelde birçok alıntının kaynağı Septuaginta’dır. Başka kaynakların kullanılmış olması da mümkündür (Pavlus’un Ef.4. bölümde Mez.68’den yaptığı alıntı muhtemelen Aramice’dendir).
2. Yazarlar metinlerden birçok kez yalnızca bir cümle veya bir ifade alıntılar; bazen de sözlerini desteklemek için iki metni birleştirirler.
3. Yeni Antlaşma metinlerinde yazarların doğrudan alıntılar yaptığını veya yapmak zorunda olduğunu gösteren hiçbir açıklama yoktur. Bir metin, inanç savunması amacıyla bir düşünceyi desteklemek için kullanıldığında yapılan alıntı tamdır. Tefsir o dönemde de şimdi olduğu kadar geçerli kabul edilirdi.

Sonuç olarak Eski Antlaşma alıntıları her ne amaçla ve şekilde yapılmış olursa olsun, Tanrı’yı veya O’nun kurtarış tasarısını anlatmak amacını güderler. Dolayısıyla bu “sorunların” hiçbiri Kutsal Yazılar’ın Tanrı’nın esinlenmiş sözü olduğu gerçeğini değiştiremez.