Tanrı’nın sözü, yani esinlenmiş vahiy, Kutsal Kitap’ın oluştuğu ‘süreç’ten ziyade Kutsal Kitap’ın ‘kendisi’ anlamındadır (2Ti.3: 16; ayrıca bkz. Kutsal Kitap’a Giriş, s.ix). Kutsal Yazılar’ın bazıları, insana sadece insan düşüncesi ve sözlerinden ibaret gibi gelir (örn. Vaiz Kitabı, Kutsal Kitap’ta anlatılan öyküler veya 1Ko.7:12 gibi ayetler), ancak Tanrı, yüce amaçlarına ve tasarılarına ilişkin bilgileri insanlığa sözlü olarak açıklarken sözlerini yazıya geçiren kişinin tüm insani becerilerinden (örn. yazma becerilerinden, kişisel tecrübelerinden ve araştırmalarından; Vai.1:12-13; Luk.1:1-4) yararlanır ve bunların Kutsal Ruh’un yönetimi altında harmanlanmasını sağlar; bu yüzden Kutsal Yazılar’ın tümü Tanrı esinlemesidir ve hepsi Tanrı’nın yetkili sözleridir(2Ti.3:16). Kaleme alınan sözlerin Tanrı’nın kendi sözleri olmasını sağlayan, Kutsal Ruh’un esinleyici gücüdür (bkz. 2Pe.1:19-21 ve ilgili notlar). Ayrıca Tanrı’nın insanlara sözlerini yazdırmasının tek amacı uyulması gereken buyrukları sıralamak değildir; Kutsal Yazılar, bazen insanı dünyanın gerçekleri hakkında bilgilendirir, bazen iyiliğe ve güzelliğe özendirir, bazen geçmişteki olayların hatırlanmasını sağlayarak Tanrı yolunda yürümenin öneminin hatırlanmasını sağlar, bazen de atılacak adımların ne olması gerektiğiyle ilgili bilgelik öğretir. Kısacası Kutsal Yazılar’ın amacı, insanın kendi çabasıyla Tanrı’yı nasıl hoşnut edeceğine yönelik bildiriler sıralamak değil, insanı artan ölçüde Tanrı’ya güvenen, tapınan ve O’nu seven bir birey olmaya özendirmektir.
Sıkıntı ve Acılarla İlgili Öğreti
İsa Mesih’in Anlattığı Benzetmeler