Melekler, Tanrı’nın habercileri olarak yaratılmış insanüstü varlıklardır. Kutsal Kitap’ta meleklerin yaratılışın bir parçası oldukları ve yaratılış sürecini sevinçle seyrettikleri belirtilir (Mez.148:2,Mez.148:5; Eyü.38:7). Tanrı’nın isteklerini yerine getiren veya bu istekleri insanlığa ileten göksel habercilerdir. Bu ruhsal varlıklar arasında yetki ve görev ayrımı olduğu görülür (Dan.10:13-20); insan biçimine bürünebilirler (1Ta.21:16), ulusların kaderini etkileyen olaylarda görev alırlar (Dan.10:13,Dan.10:20). Sayıca son derece kalabalık olan ruhsal varlıklar (İbr.1:14) olup cinsiyetleri kesin olarak belirtilmez. Vahyin itaatkâr habercileri olarak Tanrı’nın isteğini yerine getirirler (Luk.1–2. bölümler; Vahiy Kitabı); bu bazen yıkım ve yargı olarak da kendini gösterebilir (Yar.19:3; Va.16.bölüm), Tanrı’yı ve O’nun niteliklerini öven büyük kalabalığın bir parçasıdırlar (krş. Mez.103:21; Yşa.6:1-3). Kutsal Kitap’ta yalnızca iki meleğin adı verilir: İsrail halkının özel koruyucusu olan Mikail (örn. Dan.10. bölüm) ve Yeni Antlaşma döneminde belirli kişilere özel mesajlar ilettiği görülen Cebrail (örn. Luk.1. bölüm). Keruvlar, Tanrı’nın kutsallığının kanatlı koruyucuları, Tanrı’nın yeryüzündeki egemenliğini ve huzurunu simgeleyen hizmetkârlardır (bkz. 1Sa.4:4; 2Sa.6:2; Yşa.6. bölüm), Seraflar ise Tanrı’nın yüceliğini ilan eden varlıklardır. Eski ve Yeni antlaşmalar arasındaki dönemde meleklerle ilgili öğreti, Eski Antlaşma’da açıklanandan çok daha kapsamlı bir öğreti haline geldi (ayrıca bkz. Makale: Antlaşmalar Arası Dönem). Meleklerin, özel olarak İsa’ya (Mat.4:1-11; Luk.22:40-44) ve Elçilerin İşleri’nde (Luk.12:7-11,Luk.12:23) imanlılara hizmet ettiği belirtilir. Melekler imanlıları korur (hatta bazı yorumculara göre herkesin bir koruyucu meleği vardır; Elç.12:15 ve ilgili not) ve ölen imanlıları cennete götürür (Mez.34:7; Mez.91:11- 12; Luk.16:22).
Sıkıntı ve Acılarla İlgili Öğreti
İsa Mesih’in Anlattığı Benzetmeler