“Mesih” sözcüğü, İbranice’de ‘meshetme’ anlamına gelen fiilden türetilmiştir. Sözcüğün birebir anlamı ‘yağla ovmak’tır, ancak Kutsal Kitap’ta “meshetmek” Kutsal Ruh tarafından görevlendirmek anlamında kullanılır. Eski Antlaşma’da, özellikle kâhinlerin ve kralların, bazen de peygamberlerin, tapınağın ve içinde bulunan araç gereçlerin yağla meshedildiği belirtilir. Böylece bu malzemeler ve insanlar, Tanrı’nın hizmetine adanmış olurlardı. Meshedilen kişi, yeni ve ayrıcalıklı bir konuma getirilmiştir ve kutsal olan Tanrı’nın önünde (Kutsal Yer’de) hizmet etme hakkını almıştır. Bazı durumlarda meshedilen kişi, görevini yerine getirmek üzere Kutsal Ruh tarafından özel şekilde güçlendirilir (Çık.28–29. bölümler; 40:9-13; 1Sa.16: 13; 1Kr.1:39; Yşa.61:1-2).
YeniAntlaşma’da, Eski Antlaşma dönemi boyunca beklenen meshedilmiş kişinin İsa olduğu gösterilir (Mez.2:2-7; Elç.2:22-36). İsa’nın unvanı “Mesih”tir. İsa’nın meshedilmesi, Yahya tarafından vaftiz edilmesiyle gerçekleşmiştir (bkz. Mat.3:16-18 ve ilgili notlar).
İmanlı da Kutsal Ruh’la meshedilir. Bu sayede her imanlının kilisede hizmet etmesi mümkün kılınmıştır (2Ko.1:21; 1 Yu.2:20,Yu.2:27). 1Yu.2:20,1Yu.2:27’ de meshedilen imanlının, doğru ve yanlış öğretileri ayırt edebileceği belirtilir. İmanlı, Kutsal Ruh’la meshedildiği için sahte din öğretmenlerinin öne sürdüğü öğretileri kabul etmez; çünkü Kutsal Ruh’un aydınlattığı Tanrı’nın sözü, hem kurtuluş için hem de kutsal bir yaşam için yeterlidir (2Pe.1:3-4). Bu mesh, 1. Yuhanna Mektubu’nda vurgulanan doğrulukla, müjdeye uygun öğretiyle ve sevgiyle sergilenir.
Sıkıntı ve Acılarla İlgili Öğreti
İsa Mesih’in Anlattığı Benzetmeler