“On Emir” olarak da bilinen bu buyruklar, Tanrı’nın Musa aracılığıyla İsrail halkıyla yaptığı antlaşmaya halkın göstermesi gereken bağlılığı özetler (ayrıca bkz. Bilgi Kutusu: Antlaşma). On Buyruk, o çağda krallar ve yönetimler tarafından yaygın olarak uygulanan ilah yasalarıyla farklılık gösterir. Eski Ortadoğu’da tapılan birçok putun ve ilahın sözde kararlarında büyük değişkenlik görülürken, RAB mutlak iyinin ve kötünün ne olduğu konusunda tutarlıdır ve buyruklarını bu doğrultuda düzenler. Buyruklar, temel olarak sevginin ölçütlerini belirler. Bunlar sayesinde, İsrail halkı ilahi Hükümdar’ın (Tanrı’nın) karakterini öğrenir ve yansıtır. On Buyruk, takip eden bölümlerde ayrıntılarıyla açıklanır ve örneklenir; o bölümleri “mutlak buyruklar” (bunu yapma, şunu yap gibi) ve “duruma bağlı buyruklar” (koşula göre yapılması gerekenler) olarak ikiye ayırarak sınıflandırmak mümkündür.
Sıkıntı ve Acılarla İlgili Öğreti
İsa Mesih’in Anlattığı Benzetmeler