Eski Antlaşma’daki bütün peygamberlik kitaplarının başlıca temalarından biridir. Kutsal Kitap boyunca Tanrı’nın tekrarladığı gönenç vaadi, Tanrı’nın tasarısının tarih içinde gösterdiği gelişime bağlı olarak farklı anlamlara gelir. Dilimize “eski hale kavuşmak”, “yenilenmek” veya “iyileşmek” olarak çevrilen bu kavram, en çok İsrail halkının Babil sürgününden geri dönmesi ve istilalar sırasında yıkılan tapınağın yeniden inşa edilmesi anlamında kullanılmıştır. Ayrıca, İsrail’in ruhsal olarak yenilenmesi (Mesih’e iman etmesi, bkz. Yer.31:31-34; krş. Yşa.30:18-22; Yşa.44:1-5; Hez.11:19-20; Hez.36:25- 26; Yoe.2:28-32), İsrail’in kuzey ve güney krallıkları olan İsrail ve Yahuda krallıklarının tek ulus olarak Tanrı’nın İbrahim’le yaptığı antlaşmada vaat ettiği topraklara yeniden yerleşerek birleşmesi (Yar.12:1-3; Yar.15:15-21; Yar.28:13-15; Yas.30:1-10;Yşa.11:11-12,Yşa.11:16; Yşa.35:1,Yşa.35:2; Yer.16:14,Yer.16:15;Hez.11:14-18; Hez.28:25-26; Amo.9:11-15; Yoe.2:18-27) ve dünyanın son zamanlarında Davut’un soyundan gelecek Kral’ın (Mesih’in) yeniden krallık tahtına oturması (2Sa.7:11-16; Yşa.9:7; Yer.23:5,Yer.23:6; Luk.1:31-33) anlamlarına da gelir. Ancak “gönence kavuşma” nihai olarak, Tanrı’nın halkının Mesih’in ikinci gelişinin ardından Tanrı’nın ilk yaratma amacına kavuşacağı bolluk ve barış dönemini ifade etmektedir. Pavlus’un Rom.11:11-32’te diğer ulusların bereketleneceğinden söz ederken kastettiği dönem de budur.
Sıkıntı ve Acılarla İlgili Öğreti
İsa Mesih’in Anlattığı Benzetmeler