Umut

Umut kavramı, özellikle Yeni Antlaşma’da belirsiz beklentileri değil, henüz gerçekleşmemiş kesin gerçeklikleri ifade etmektedir (bkz. Rom.5:5’e ait not). Eski Antlaşma’da Mesih’in çağıyla ilişkili olarak gelecekteki diriliş umudundan söz edilir. YeniAntlaşma’da umut, gelecekteki gerçekliklere, özellikle kurtuluşun mutlak sonuçlarına dayanmaktadır (örn. doğruluk, diriliş bedeni). Mesih imanlısının umudu, Mesih’in dirilişi sayesinde kesinliğe kavuşmuştur (Rom.5:2-5; Rom.8:18-30; Rom.12:12; Rom.15:13; 1Ko.13:13; İbr.6:11,İbr.6:18; 1Pe.1:3-4; 1Pe.3:15; Gal.5:5; Ef.1:18-20).

Kutsal Kitap’ta umut, sabırlı bekleyişi de ifade eder ve Kutsal Kitap’ta açıklanan iman ve sevinçle yakından ilişkilidir. Tanrı’nın geçmişte insanın iyiliği uğruna yaptıklarına inanmak, gelecekte yapacağını vaat ettiği her şeyi umutla beklemeyi gerektirir. Umut hissedilmez ve görülmez, bu yüzden imana bağlıdır. Umut ve iman, özellikle karşılaşılan acılar, hayalkırıklıkları ve sıkıntılar karşısında Kutsal Kitap’ta Tanrı hakkında bildirilen gerçekleri elle tutulur hale getirir ve güçlendirir. Tanrı, imanlının umudunun ve imanının denemeler yoluyla güçlenmesi amacıyla, verdiği vaatlerin gerçekleşme süresini imanlının beklentisine denk tutmaya bilir. Bütün bu acılar ve sıkıntılar insanın bu dünya için değil, gözle görülmeyen bir dünya için yaratıldığını gösterir ve o dünyaya yönelik umudu ve özlemi alevlendirir. İmanlılar, Tanrı’nın gelecekle ilgili vaatlerine umut bağladığında, yaşamlarını pak biçimde sürdürmeye artan ölçüde istek duyar ve karşılaştıkları güçlüklerde güvenle kendilerini Tanrı’ya teslim ederler. İmansızların umutları sadece bu dünyaya aittir; çünkü ne Tanrı’yı tanır lar ne de O’nun sözüne iman ederler.

Umut, insanların eylemlerine veya sahip olduklarına değil, Tanrı’nın eylemlerine ve sahip olduklarına dayanır. İmanlılar bu gerçeği kendilerine dayanak alıp umutla Tanrı’ya dualarını sunar ve başkalarına hizmet ederler, çünkü Tanrı’nın tüm dünyada ve insanların yüreklerinde iyilik için etkin olacağına güvenirler.