Antlaşma, iki taraf arasındaki ilişkiyi düzenleyen sözleşmedir. Kutsal Kitap’ta sözü geçen antlaşmalar, Tanrı’nın insanla yaptığı, koşulları Tanrı tarafından belirlenmiş ahit niteliği taşır ve Tanrı ile insan arasındaki ilişkinin temelini oluşturur. Tanrı’nın, ilk olarak Nuh Tufanı’ndan sonra, ilk yaratma amaçlarını yerine getirme andını verdiği görülür. Eski Antlaşma döneminde ilk olarak İbrahim’le (Yar.12:1-3; 15, 17. bölümler; Yar.22:18-22), ardından Sina Dağı’nda İsrail halkıyla (Çık.19 –Say.10. bölümler) ve sonra da Davut’la yapılan (2Sa.7:11-14; Mez.89) üç ana antlaşma yer alır. Eski Antlaşma metinlerinde gelecekte “yeni bir antlaşma”nın yapılacağı da bildirilmiştir (Yer.31:31-34; Hez.36:24-26), ancak bu antlaşmanın gerçekleşmesi için “aracısı”nın beklendiği de ifade edilmektedir (Mat.26:26-29).
Antlaşmalarkimi zaman koşullu kimi zaman da koşulsuz unsurlar içerir; örneğin, Tanrı’nın Sina Dağı’nda Musa’ya bildirdiği antlaşma, kişinin Tanrı’ya olan sadakatine ve sevgisine bağlı olarak kutsama veya lanet getiren koşullar içerir. En önemlisi, Tanrı’nın vaatlerini ve yükümlüklerini içerir (“ben sizin Tanrınız olacağım”). Ancak hem İbrahim’le hem Davut’la yapılan antlaşmalar hem de “yeni antlaşma” koşulsuzdur; Tanrı bu antlaşmalarda verdiği vaatleri, insanın itaatkâr olup olmamasına bağlı olmaksızın yerine getirecektir. Antlaşma, Tanrı’nın lütfunun önemli bir ifadesi olup İbrahim’i seçerek oluşturduğu halk olan İsrail’in büyük bir ulus ve öbür uluslara bir kutsama aracı (“kâhin krallığı”, Çık.19:4-6) olmasını açıklar. Ayrıca vaat edilmiş toprakları onlara sağlamasıyla ilgili olarak İbrahim’e verdiği vaatleri gerçekleştirecek olan Tanrı ile Tanrı’nın emirlerini sevgiyle ve imanla yerine getirme sözü veren insan arasındaki ilişkiyi tanımlar. Bu ilişkinin sınırlarını da belirler ve insan açısından bu itaatin ne demek olduğunu anlamasına yardım eder.
Sıkıntı ve Acılarla İlgili Öğreti
İsa Mesih’in Anlattığı Benzetmeler