İman, belirli bazı gerçekleri (Tanrı’nın varlığı gibi) kuru kuruya kabul etmekten ibaret değildir; sadece bu gibi gerçeklerin varlığına inanmak, Tanrı’nın istediği yürek değişimini yaratmaz ve insanı kurtarıp Tanrı’ya yaklaştırmaz (örn. Yak.2:19). Kutsal Kitap inancı, başka inançların aksine, Tanrı’nın rızasını kazanmak için insanın neler yapması gerektiğine değil, Tanrı’nın insan için ne yaptığına odaklanır. Böylelikle iman, Tanrı’nın güvenilirliğine dayanır; yani O’nun, Kutsal Yazılar aracılığıyla söylediklerine ve verdiği vaatlere güvenmektir; duygu, akıl ve iradeyle Tanrı’nın vahyine verilen bir karşılıktır. İman en nihayetinde görülene ve dokunulabilene değil, vahiy yoluyla öğretilene ve öğrenilene dayanır (2Ko.5:7). İman söz konusu olduğunda, insan gayreti ile Tanrı lütfu iç içedir (krş. İbr.11. bölüm; Gal.2:11–Gal.4:7; Rom.4. bölüm; Ef.2:8-9; Tit.3:5 ve ilgili notlar). Eski Antlaşma döneminde iman, Tanrı’ya ve O’nun verdiği vaatlere güvenmeye dayalıydı (Yar.15:6; Hab.2:4). Mesih’le başlayan Yeni Antlaşma döneminde ise, Mesih’in yaptıklarına ve vaatlerine inanmak ve koşulsuz olarak Mesih’e güvenmektir (Yu.3:16,Yu.3:18; Yu.6:28-29; Yu.11:25-26). İmanın göstergesi arasında sayılan eylemler (düşmanını sevmek, kötülük edenleri bağışlamak,yalan söylememek gibi), gerçekleştirilmesi imkânsız gibi görünür; insan, sahip olduğu imanı, doğruyu bildiren Tanrı’nın sözlerini gerçek kabul ederek ve bu sözler doğrultusunda yaşayıp O’na itaat ederek sergiler (İbr.11:1,İbr.11:4,İbr.11:7-8,İbr.11:26; Gal.2:20; Gal.3:3; Yak.2:26).
Sıkıntı ve Acılarla İlgili Öğreti
İsa Mesih’in Anlattığı Benzetmeler